Showing posts with label Sonet. Show all posts
Showing posts with label Sonet. Show all posts

Sunday, April 24, 2016

કાવ્ય - સ્ફૂરણા

બપોરે  બરાબર બાર વાગ્યે  પર  જ્યારે માથા પર આવ્યો  સવિતા;
ત્યારે બુદ્ધિ  બગડતા કર્યો સંકલ્પ  -  હું પણ લખું એક  કવિતા 

કલમ ઝાલી ચડ્યો વિચારે કે - "નથી દેખાતી ક્યાંય નવીનતા;
બીજું બધું તો ઠીક છે, પણ લખવી શાના પર મારે કવિતા?"

પહેલી વર્ષા, ઘૂઘવતો સાગર કે ખળખળ વહી જતી સરિતા;
કે પહેલો પહેલો પ્રેમ ને કોઈના રૂપ પર લખું હું એક કવિતા ?

ગરીબી ને મોંઘવારી, વળી નિરક્ષરતા ને સામ્પ્રદાયિક્તા;
કે કૌભાંડોયુક્ત ગંદા રાજકારણ પર જે લખું એક કવિતા? 

કવિ કલ્પનાઓ પણ વિચારી - મૃગજળ, ખપુષ્પ ને સ્વર્ગની દિવ્યતા ;
શમા પરવાના, ચંદ્ર - ચકોર,...વગેરે તોયે  ના સુઝી કોઈ કવિતા !

લખ્યું થોડું આડુંઅવળું ત્યાં પેનમાં રીફીલને વિષે થઇ રિક્તતા;
રીફીલ બદલી, કડક ચા પીધી ને ફરી બેઠો લખવા હું કવિતા .

એકાએક સ્ફૂર્યો વિચાર ને સર્જાઈ આ સોનેટ પ્રકારની કવિતા.
મનિષ ! કાવ્યસર્જનના પ્રયત્નો પર જ લખી નાખ એક કવિતા.

Saturday, April 21, 2012

એકાંકી

આકાશની રંગભૂમિ ને આ સલૂણી સંધ્યાએ સોનેરી રંગોથી શણગારી દીધી.
પવનની હારે હારે હળી કાઢતા વાદળો સાથે સુરજ રમવા લાગ્યો સંતાકૂકડી.
છેવટે સુરજ ક્ષિતિજની પેલે પાર લકાઇ ગયો, વાદળો ના પહોંચી શકે જ્યાં સુધી.
Good Night કહીને આકાશના રંગમંચ પરથી સંધ્યાએ વિદાય લઇ લીધી.
અને જુઓ ચંદ્ર, તારાઓ, ગ્રહો અને નક્ષત્રોએ વારાફરતી Entry પાડી દીધી.
માળા તરફ જતા પંખીઓએ એમની Entry મધુર કલશોરથી વધાવી લીધી.
દૂર મંદિરમાં આરતીના ઘંટનાદનું સંગીત શરુ થયું ને મસ્જીદમાં બાંગ પોકારાઈ.
વધુ એક દિવસ ઓછો થયો જિંદગીનો, અંધકારના ઓળા ઉતર્યા અવનિ પર.

આજે પણ તમે ના જ આવ્યા - હા, રોજની જેમ તમારી યાદ આવી ગઈ.
આજે નહિ તો કાલે, ક્યારેક તો પધારશોને પ્રભુ, મુજ મનમંદિરે?
એવી અખૂટ શ્રધા સાથે હું રાહ જોઇશ, તમારી અનંત સમય સુધી.
કેમ કે, ખાતરી છે મને કે, જ્યારે હટશે સુવર્ણમય પાત્ર માયાનું,
ત્યારે સોનેટ લખી રહેલ આ "શાહજહાં" ને નેપથ્યમાં છુપાયેલ એ શાહજહાંના
જરૂર દર્શન થશે,  જરૂર દર્શન થશે, જરૂર થશે જ, શું નહિ થાય?

Monday, March 19, 2007

અનજાના અનદેખા કોઇ...

આવી જ એક ભીની ભીની વરસાદી રાત હશે...
વરસાદ થંભી ગયો હશે, પણ વાતાવરણમાં ભીનાશ હશે...

ધક ધક થતા દીલમાં પીયુ મીલનની આશ હશે...
કાન પણ એનો ધ્વનિ સાંભળવા આતુર હશે...

આંખોમાં યૌવનનાં સોનેરી મુગ્ધ સ્વપ્નાઓ હશે...
અને ચહેરા પર શરમની સુરખીથી લાલાશ હશે...

ચંદ્ર તો વરસાદી કાળા વાદળ પાછળ છુપાયો હશે...
પણ ચંદ્ર પરથી એક સ્માર્ટી રાજકુમાર આવ્યો હશે...

તે બધાથી - આખા ટોળાથી કંઇક અલગ જ હશે...
તેને પામવા માટે અમ સખીઓમાં હરીફાઇ હશે...

પછી સરોવર કાંઠે તેમણે સૂરીલો સૂર છેડ્યો હશે...
બધાનાં પ્યાસા હૈયા ગોપીઓની જેમ દોડી જશે...

ચળકતા પીળા લીંબૂ કલરનાં ડ્રેસમાં 'એ' ખૂબ હેન્ડસમ લાગતો હશે...
બિલકુલ 'રંગીલા'નાં મુન્નાભાઇ જેવો દેખાતો હશે...

મને જોઇને તેમના મોઢામાંથી સીટી સરી પડી હશે...
આ અણસમજ લોકો તેને આર.ટી. નુ ડી.ડી. કહેતા હશે...

Thursday, April 06, 2006

'એ' - ગુલાબ

'એ' - ગુલાબ

મારી આ કવિતાનું પ્રેરક છે બગીચાનું એ ગુલાબ
મદમસ્ત મઘમઘતી સુરભિથી છલકતું એ ગુલાબ
કોઈ માસુમ બાળકનાં રતુંબડા ગાલ જેવુ એ ગુલાબ
શિયાળાની સવારે ઝાકળબિન્દુથી તગતગતું એ ગુલાબ
સુર્યનાં કોમળ કીરણોમાં ઝળહળતું એ ગુલાબ
વર્ષામાં ભીંજાયેલી કોઇ તરુણીન રૂપ જેવુ એ ગુલાબ

પણ...

'એ' નું આગમન થતા જ ઝંખવાઇ ગયું તે ગુલાબ
'એ' સમીપ ગયા ને જાણે છોભીલું પડી ગયું તે ગુલાબ
'એ' નો મૃદુ સ્પર્શ થતાં જ શરમાય ગયું તે ગુલાબ
'એ' ની સાદગીસભર સુંદરતા સામે ઝુકી ગયું તે ગુલાબ
ન પરી ન અપ્સરા છતાં, 'એ' નાથી હારી ગયું તે ગુલાબ
કહો કહો, મનિષની કલ્પનાનું કોણ 'એ'? સુમધુર ગુલાબ.